ثانيه ها و ساعتها و فصلها گذشت تا به فصل جديد زندگي رسيديم !

روزها با شتاب از کنار هم گذشتند تا تو مرا به باور رساندي به باور آن همه عشق و زيبايي !

مهرباني لطيفت را حتي در سردترين روزهاي زمستاني از من دريغ نکردي !

چه دشوار اما ساده دل را به هم سپرديم و خاطره ها را باهم ساختيم !

من که در کوچه پس کوچه هاي شهر غم گم شده بودم ناگهان به دنبال طنين

صداي گرم و پرمهرت به شهر تو رسيدم ، به شهر پر از عشق و صداقت !

تو معناي واقعي دوست داشتن را با صبوري به من آموختي چون خود نماد

دوست داشتني ...چون حضورت ، دميدن روح زندگيست ...

دست در دست و پا به پاي هم پله هاي روزگار را بالا رفتيم ...

بالا رفتيم تا آسماني شدن گرچه تو ، خود از آن دياري !

و اکنون آمده ام تا خيلي آرام و ساده با سه دنيا احترام حضور هميشگي ات را سپاس بگويم ...